Hiroshima

Goedemorgen, 

Gisteren weer druk en vroeg op pad geweest, dus ik praat jullie weer bij. 

Om 7:00 uur opgestaan, vroeg uit veren. Ontbijtje gepakt en daarna rond 8:20 uur gelopen naar Jūsō station. Vanuit daar de metro gepakt naar Shin-Osaka station. En dan hoor ik jullie misschien denken, oh Osaka Station, nee niet Osaka Station, Shin-Osaka een andere station dat toch echt op een andere plek ligt in Osaka. Soms is het echt goed kijken welke station je moet hebben, want er bestaat ook nog een Osaka Umeda station. 🙄 Dus goed lezen en opletten. Bij Shin-Osaka een trein tickets gekocht voor de shinkansen trein. De shinkansen treinen zijn de hoge snelheidstreinen die van de ene stad naar de andere stad gaan. Deze rijdt niet op de metro lijnen. Deze trein rijden gemiddeld tussen de 280 - 320 km/h en dat is ook wel te merken. Ze knallen over het spoor😎 Hoppa en gaan!! Ik koop een ticket voor Hiroshima. Misschien dat jullie Hiroshima wel kennen. De reden waarom ik hier naartoe ga is: omdat hier in de 2de Wereldoorlog bombardementen zijn geweest. In Hiroshima is een atoombom gevallen die door de Amerikanen verstuurd was. Dus ik ben benieuwd hoe het daar er nu uitziet. Dus vroeg de trein in en dan mag ik 330 km afreizen naar Hiroshima vanuit Osaka, 90 minuten in de trein zitten. 

Rond 11:15 uur arriveer ik in Hiroshima, vanuit dit station ga ik lopend naar de herdenking plek. Dit is zo'n 40 minuten lopen en dat vind ik wel fijn, na 90 minuten stil te hebben gezeten even lekker de benen strekken. Als ik bijna bij het park ben, loop ik een restaurant binnen en ga ik eerst even lunchen, inmiddels is het tegen 12:00 uur. Goed genoten van de lunch en een volle maag loop ik het park binnen en al snel zie een gebouw staan dat door de atoombom is geraakt. Ze noemen dit gebouw: A-Dome. Dit is Hiroshima Prefecturaal Industrieel Promotiegebouw (gebouwd in 1914). Dit gebouw is op 6 augustus 1945 geraakt. Hier belanden de atoombom. Het is echt heel bijzonder om te zien dat door de rake klap nog een gedeelte van het gebouw er nog staat. Je ziet foto's van voor de bom en nu het gebouw na de bom. Echt veel is weg. Dus ik vind het knap en mooi dat er toch nog iets staat. Gelukkig hebben ze hier informatie borden staan met wel Engelse tekst eronder dus ik kan lezen en begrijpen waar ik naar kijk. Ik merk trouwens dat ik niet de enige Westerse persoon ben. Ik hoorde regelmatig de Duitse, Spaanse of Franse taal. Ook mensen uit Canada. 

Je ziet onderweg genoeg stambeelden of monumenten staan ter nagedachtenis aan de slachtoffers. Zo is er ook een monument ter nagedacht aan de kinderen. Een klokkentoren voor de vrede, een bel voor de vrede, een Koreaanse monument ter nagedachtenis aan de slachtoffers van Korea die daar waren, dat bleken er zo'n 20.000 te zijn. Het altijd eeuwige vlam die daar brand. Er is echt heel veel te zien en ik probeer het te zien. Zo is er ook een gebouw waar alle namen van de slachtoffers in staan, hier loop ik naar binnen en dan is het best intens om te zien hoeveel mensen door de atoombom zijn overleden. Ter plekke zijn er 140.000 mensen overleden, door de radioactieve stralen die de atoombom had zijn er daarna nog eens 160.000 mensen overleden in totaal dus 300.000 mensen. Dat is echt enorm. Al deze namen zijn te vinden in Hiroshima National Peace Memorial Hall for the Atomic Bomb Victims. Vervolgens loop ik daarna door naar het Vredesmuseaum. 

Hier liggen spullen die overgebleven zijn of gevonden zijn na de bom. Je vind hier kleren, schoenen die de slachtoffers aan hadden, een cola glas dat helemaal gesmolten is. Replica's van de bom. Ook de verhalen van de overlevers vind je hier terug. Het is echt een enorm gebouw en hier vind je heel veel informatie. Ik ben uiteraard niet de enige dus soms is het even geduldig afwachten om te kunnen lezen waar ik naar kijk. Ook heel bijzonder is, dat er een stuk van een gebouw in het museum staat. Dit stuk is een gedeelte van de trap van een gebouw. Er zat iemand op de trap te wachten tot de bom viel. De persoon zelf is meteen weg geblazen door de bom, maar de afdruk van waar de persoon heeft gezeten zie je nog. Je ziet een zwarte vlek dat lijkt op billen en daaromheen witte stenen. Door de knal van de bom zijn de meeste gebouwen wit geworden. Ook zie je dat alle stenen aan het 'smelten' zijn door de radioactieve stralen in de bom. Ook dit zie je terug als je over de bruggen loopt. De bruggen die er nu nog zijn, zijn nog van de periode tijdens de atoombom. Die zijn niet vervangen, misschien wel gerepareerd. Het museum richt zich ook op de oproep tot afschaffing van kernwapens en vrede wereldwijd. Ook dit zie je terugkomen in het museum. Wat je ook veel ziet in het museum is dit: Bij een bezoek: wees voorbereid op indringende en emotioneel beladen beelden en verhalen. Het is meer dan een historische attractie, je wordt geconfronteerd met de menselijke kant van oorlog en vernietiging. Zo zie je ook foto's van de slachtoffers, waar een gedeelte van het hoofd mist of enorme brand plekken op het lichaam zit. Ook door de radioactieve stralen van de bom, wat de mensen daarna voor rare effecten kregen. Zoals bloeduitstorting onder de huid, op heel veel plekken op het lichaam. Bloed tong, dat de tong zomaar begint te bloeden. Haaruitval. Ook iets wat gebeurde na de bom, is dat het zwart regende. De zwarte regen was een mengsel van water + as/roet/fijn puin en, in veel gevallen, radioactieve deeltjes afkomstig uit de explosie en de branden. In sommige rapporten werd de neerslag als stroperig of 'teerachtig' omschreven. Onderzoek aan kleding en gebouwen laat zien dat sporen van deze zwarte neerslag decennia later nog zichtbaar of detecteerbaar waren. Veel mensen hadden natuurlijk naar de atoombom geen drinkwater meer, dus toen het begon te regenen dronken zij het regenwater. Dit heeft ook voor veel slachtoffers gezorgd. Zo zie je in het museum ook zwarte regen op muren zitten, die ze na de oorlog in het museum hebben opgeslagen ter tentoonstelling. 

Alles bij elkaar is het echt een enorme ramp geweest voor Hiroshima en Japan in 1945. Je ziet er op de dag van vandaag er weinig van terug. De natuur groeit weer. Huizen zijn opgebouwd en de radioactieve stralen zitten niet meer in de lucht. Dit is anders dan Fukushima, daar mag je nog steeds niet komen. Daar is een kerncentrale geëxplodeerd, door een aardbeving in 2011, met ook radioactieve stralen, daar mag je nog steeds niet komen. 

Rond 15:30 uur vind ik het mooi geweest en keer ik terug naar Hiroshima Central Station. Dit is weer 40 minuten terug lopen, en dan hup naar de trein, deze arriveerd om 16:03 in Hiroshima en hier stap ik in. Dan ben ik te moe en val ik in slaap. Gelukkig wordt ik 1 halte voor Shin-Osaka station wakker, bij Shin-Kobe. Het is dan nog 15 minuten in de trein zitten en arriveer ik weer in Osaka. Uitstappen en de overstap terug pakken naar Jūsō station. Rond 18:00 uur ben ik weer terug in het hotel. Eindelijk, rust en ik mijzelf even opfrissen. Ik heb nog niet honger dus ik bekijk even wat ik ga doen. Ik rust even uit en ik ga daarna douche en geniet van de avond. Ik lig optijd in bed omdat ik moe ben. 

Nu is het hier weer vrijdagochtend en ik zit nu in de lobby dit verhaal te typen. Ik ga zo naar Dōtonbori, dit is een wijk in Osaka waar heel veel te doen is voor toeristische mensen. Er zijn veel activiteiten en shops, dus daar even rustig rondhangen. Ik ga niet te veel doen vandaag. Ook ik heb nog vakantie, dus soms even relaxen.

Fijne dag voor jullie, bijna weekend. ✌️

*Foto's staan online.